Oğluna 16 mart 2009 günü kavuşan Sylvia Plath'e;


"Gözyaşlarını yutan bir kadındı...

İki kolu çocukları,kalbiyse kocasıydı.Kolay adamıştı kendini,kulaklarında bir yemin ve dudaklarında bir ö pücükle.Ama yeminler sözcüklerden ibarettir,sözcükler ise yalanlardan...Mum gibi eriyip kağıda dökülmeye mahkumdu artık.
Kanamaya başladı,kalbi buz kesiyordu. Tutunmaya çalıştı.Sürünerek geçti karanlığın içinden.Bizim uzun zamandır çok arzuladığımız ama cesaret edemediğimiz boyuta uzandı.Bilinmezliklerin içinde altın sarı saçları ve yanaklarında güllerle güzel bir kadın...Senin ölümün neydi ki eski bir aidiyetten başka?
Donuk kalpleriyle kadınlar bir yolda yürürler birbirlerinden habersiz.Bizlerse tutunmaya çalışırız annelerimizin dokunduğu yerlerden.Ellerimiz alev alırken içimiz üşür.Suçlarız bir şeyleri, çoğu zaman buluruz minik kalplerimizi üşüten birilerini.

Belki Alaska'dasındır,yalnız ve çocuksuz. Annenin dokunduğu yerleri bile hatırlayamazsın. Hatırladığın tek şey bir ölümdür,kalp kırıklığıyla zaatürree'nin farkı var mı?İkisi de çekip alabilir güzel bir kadını...Dualar mırıldanarak yürürsün bir yolda,nereye uzandığını bilmeden.Annenin sesi midir seni yanına çağıran?O zaman bekletme,özlemiştir kokunu..."




Renkleri soldurmadan, kalıntı bırakmadan bir çevir gel kaderi çizilse…
Darmaduman kokuları ve üstü başı yırtık, ayağında terliği olmayan yetimlerin günahlarını paylaşsak,hep yazgıların kötüsü bizde iken.boş derste ne yapacağını bilmeyen çocukların ruhu doldursa çirkinliğimizi,birkaç sözcüğe sığdırmadan sussak.
Salınım devam etmekte,
Noktalama işaretleri annesiz,
Gaz kokusuna emanet ettiğin artık bir ipin ucunda
Yalnızlık sayende daha yalnızdı.
Yalnızlık yanlışlarla dolanı p, bana armağan ettiğin günü sevdim
Günleri bana mı vermiştin?
Ben günlere hiç dokunmadım anne…
Kaos ortamında sevdalanacak bir ömrüm hiç olmadı,
Kaldırım taşlarının aralarına dolan pislikler gibi hayatında hep aynı noktasında durup, bana söylenen sıfatları tekrarlayı p, bana bıraktığın sözcükleri başıma geçirip, aralardan geçen kavramları irdelemeden tırnak aralarıma doldurdum.yüzümde hep ayrılığın vardı.
Anne ben geldim…

Bugün bir yıldız daha kaydı,en uzaktaki,en küçüğü ve sönmüş olanı…
Gezegenlerden düşen bir parça gözyaşı annemin emanetçileriydi gördüm,
Üstüne ektiğim toprak parçaları,geri dönüşüm içerisinde,tanrıya ulaşma çabasında,aynı içimde ki ruhum gibi…bedenimi sen,ben doğmadan ekmişsin yerin bir karış altına,hareketsizliğim ve duraklığım ondan.sebeplerini sen bilirsin bana kızma,hikayesi bir yerlerde söylenir,şarkılarsa ifadesiz sözcük aralarında dokunulur ailemize,hiçliği arayanların yanlarına iliştirilir adlarımız,ortak bir soyadı altına…adlarımız ve soyadlarımız,saçmalıklar!
İşte şimdi kızdım,
Beklenti gibidir ömür,ertesi gün yaşanırken bugünde benim geçmişim arkamdan gelirdi,doğururken beni çok ağladın mı?hep bunu merak ettim…
Çok sorum var,hazır mısın.
Anne ben geldim…